انسان بخاطر رفع موانع و ایجاد مقتضیات برای گام برداشتن در جهت کمال مطلق نیاز به تربیت دارد. لذا انسان بواسطه خلقت ویژه، نیازمند تربیت ویژه است. و تربیت اجتماعی یکی از ابعاد ضروری برای تربیت افراد در جامعه می باشد. ماهیت تربیت اجتماعی در نهج البلاغه در بندگی انسان و پیروی از دستورات الهی، به منظور تنظیم روابط انسانی مبتنی بر معیارهای اصلاحی جامعه خلاصه میشود. در این پژوهش پس از پرداختن به مفاهیم تربیت اجتماعی در نهج البلاغه و بررسی اهداف و اصول تربیت اجتماعی و زمینه های مؤثر در تحقق تربیت اجتماعی، موانعهای که متوجه این تربیت اجتماعی می شوند بررسی گردید. تربیت اجتماعی مبتنی بر نظرات حضرت علی بنا بر اصالت جامعه است و متوجه تربیتی است که افراد را مسئول در برابر خداوند و سایر انسانها تربیت کرده و به شکوفایی اجتماعی منجر می گردد. امیرالمومنین (ع) در نهج البلاغه در بحث تربیت اجتماعی به تشریح اصل نوع دوستی، اعتدال در اعمال و مسئولیت پذیری و امر به معروف و نهی از منکر می پردازد و معیار بودن دین، سنتهای اجتماعی و مشارکت و همیاری را از اصول تربیت اجتماعی دانسته و به اموری مانند ظلم و تعصب و تفرقه که مانع تربیت اجتماعی میشود.
