در جوامع معاصر، ضعف یا ناکارآمدی مهارت‌های گفتاری والدین در تعامل با فرزندان نوجوان، از عوامل اصلی بروز بحران‌های خانوادگی و اختلال در فرآیند تربیت تلقی می‌شود. دوره‌ی نوجوانی، به‌عنوان مرحله‌ای حساس در شکل‌گیری هویت فردی و اجتماعی، مستلزم الگوهای ارتباطی سنجیده و مبتنی بر اصول اخلاقی است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل سبک‌های گفتاری در نهج‌البلاغه و تبیین نقش آن‌ها در بهبود مهارت‌های ارتباطی والدین در تعامل با نوجوانان است روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و بر پایه استخراج و تحلیل گزاره‌های مرتبط با حوزه سبک‌های گفتاری، با تمرکز بر کلیدواژه‌های همچون لین، غضب، قول، غیظ، صمت، لسان، صدق و کذب از متون اسلامی، به ویژه نهج‌البلاغه، استوار است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد نهج‌البلاغه با نگاهی ایجابی و ظرفیت‌محور، نوجوانی را دوره‌ای مستعد رشد اخلاقی و تربیتی می‌داند و بر ویژگی‌هایی مانند آمادگی برای هدایت‌پذیری، پاکی نفس و پیشتازی در پذیرش فضایل اخلاقی تأکید می‌کند. یافته‌های تحقیق چهار اصل گفتاری را برای بهبود ارتباط والدین و نوجوانان تبیین می‌کند: نخست، اصل نرم‌خویی به عنوان مبنایی برای تعاملات مؤثر کلامی؛ دوم، اصل مشارکت دادن نوجوان در تصمیم‌گیری‌ها برای تقویت حس مسئولیت‌پذیری؛ سوم، اصل صداقت در کلام؛ چهارم، اصل سکوت موقت در لحظات خشم و پنجم، پرهیز از اظهارات نا آگاهانه.