زن در اندیشه اسلامی همواره به عنوان موجودی دارای کرامت ذاتی و مسئولیت‌های اجتماعی متنوع مورد توجه بوده است. نهج‌البلاغه به عنوان یکی از مهم‌ترین منابع معرفتی و اخلاقی در سنت شیعی، دیدگاه‌های ارزشمندی درباره جایگاه زن ارائه داده است. هدف این پژوهش، بررسی مفاهیم کرامت انسانی و مسئولیت اجتماعی زن در نهج‌البلاغه با رویکردی توصیفی–تحلیلی است. یافته‌ها نشان داد که امام علی(ع) زن را برخوردار از کرامت انسانی می‌داند که این کرامت نه تنها در بُعد ذاتی، بلکه در بُعد اکتسابی نیز قابل ارتقا است. این کرامت انسانی زن در نهج البلاغه در زیر خطبه‌ها، حکمت‌ها و نامه‌ها زیر عنوان زن امانت الهی، گل هستی و بهترین موجود عالم بیان شده است. هم‌چنین مسئولیت اجتماعی زن در حوزه خانواده به عنوان حافظ ارزش‌های اخلاقی و در حوزه جامعه و رابطه با خداوند به عنوان مبلغ دین مورد تأکید قرار گرفته و به عنوان عاملی برای انسجام و تعالی معنوی معرفی شده است. نتیجه پژوهش بیانگر آن است که نهج‌البلاغه با ارائه تصویری متوازن از زن، بر هم‌زمانی کرامت انسانی و مسئولیت اجتماعی تأکید دارد و می‌تواند مبنایی برای بازخوانی نقش زن در مطالعات معاصر اسلامی باشد. این پژوهش به صورت روش توصیفی و تحلیلی به این موضوع پرداخته است.