در جهان بینى توحیدى، امید هدیه الهى است، که چرخ زندگى را به گردش وا مى دارد و موتور تلاش و انگیزه را پرشــتاب مى کند. در واقع یکى از ســازوکارهاى حیات و زندگى، امیدوارى است. اگر روزى امید از انسان گرفته شود، دوران خمودگى و ایستایى او فرا مى رسد. امیدوار بودن، هنرى است که باید همگان به خصوص نسل پویاى جوان آن را فرا گیرند؛ کسى که بر خدا توکل کند، از تمام ظرفیت ها و انرژى هاى موجود خود بهره مى گیرد و به عنصرى شکســت ناپذیر مبدل مى گردد. آرى، از مکتبى که یأس و ناامیدى را در ردیف گناهان بزرگ به حســاب مى آورد و بالاتر از آن در کتاب آسمانى اش در حد کفر قرار مى دهد؛ باید انتظار امیدوارى همیشگى و دورى جستن از ناامیدى داشت و با تلاش و کوشش مضاعف جامعه اى پویا و مطلوب را ارائه نمود.
از تمام ظرفیت ها و انرژى هاى موجود خود بهره مى گیرد و به عنصرى شکســت ناپذیر مبدل مى گردد. آرى، از مکتبى که یأس و ناامیدى را در ردیف گناهان بزرگ به حســاب مى آورد و بالاتر از آن در کتاب آسمانى اش در حد کفر قرار مى دهد؛ باید انتظار امیدوارى
)