وحدت و وحدت­گرایی و دوری از تفرقه و اختلاف­گرایی به‌عنوان عنصری اساسی همواره مورد توجه و تأکید تعالیم اسلامی بوده است. آموزه­های علوی با تبعیت از رویکرد تشویق و تحذیر آیات قرآنی با نگاهی راهبردی و سرشار از عشق به وحدت امت اسلام، در کنار برشماری برکات وحدت­گرایی، به عواقب وحدت­گریزی به عنوان راهی برای ترغیب به وحدت بهره برده است که نوشتار حاضر به شیوه توصیفی - تحلیلی به بیان آنها پرداخته است. کفران نعمت و برکت­زدایی، عزت­زدایی و ذلت­یابی، کم­فروغی اسلام، آفت­یابی اندیشه، تسلط­یابی دشمنان، شیطان­گرایی و رواج و حاکمیت رذایل اخلاقی از جمله پیامدهای تفرقه و وحدت­گریزی است که امام علی (ع) به آنها اشاره داشته و در این نوشتار بدانها پرداخته می­شود.