حضرت علی(ع) پس از پذیرش حکومت تمام تلاش خود را در جهت احقاق حقوق مردم و رعایت عدل و انصاف به­کار بست اما برخی از فتنه­گران، به­واسطه خودخواهی، ریاست­طلبی، افزون­خواهی و ... عدل علوی را برنتافتند و سر به شورش برآوردند و سست­پیمانان نیز گرفتار فتنه آنان شدند. پشت پرده این بهانه­ها و دشمنی­ها انگیزه­هایی چون قدرت­طلبی، منزلت­جویی، دینداری ظاهری، دنیاطلبی، افزون­خواهی، حسادت، انتقام­گیری با حضرت (ع) نهفته بوده است. شیوه حضرت (ع) در برخورد با ایشان در راهبردهای اساسی مانند مدارا، مذاکره و برخورد قاطعانه نمود پیدا می­کند که در نوشتار حاضر بدانها پرداخته می­شود.